Mostrando entradas con la etiqueta OLERKIAK. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta OLERKIAK. Mostrar todas las entradas

2012-12-21

DE VIERNES A DOMINGO


Té caliente con voz
de la musa Gibbons,
Cinematic pone la orquesta
el corazón hace una parada
en rutina de domingo

puntos suspensivos

se pone en marcha
inconsciente
irremediable cadencia
imbatible músculo que bate
siempre frágil
suspendido un día
como reloj
inservible
que no marca horas.

Ayer escuché Moon River
cocinando pizza
pensé que para mí final
-si consciente de lo último-
quiero música;
he empezado
una lista de canciones de tumba.
El silencio vendrá después.

Intuyo que moriré joven
no es verso heroico
ni poético,
presiento con pánico
a la asesina del tiempo.

Si muero no-viejo
no quiero ser fantasma;
ver perdidos a mis hijos
-no hay excusa posible
para la muerte de un padre-
ser solo mirar
frente a la rubia destruida.
La muerte será nada
blanco hueso
de mis cenizas calcinadas.

Me ha vuelto a salir
un poema de domingo
cuando quería escribirte
uno de viernes por la tarde;
lleno de posibilidades
de agujeritos de verdad
de momentos que se quedan un rato
para que los toquemos,
los olamos.

Las fauces del domingo noche
me saludan
anciano y viejo
redundante chocheo
ojalá un día esté cansado
si no moriré desesperado.

Participios pasados
eso somos.


2012-12-20

ONLY MAN IN THE WORLD


Orain dela gutxi
lagunanai batek
inoiz ahaztuko ez ditudan bi
bota zizkidan;
bere heriotza hurbilez mintzatu zen
bere azken hamar urteotako maitale sekretuaz.

Negar egin genuen
ardo beltz lokala tarte
tabernan entzun genuen musika
azkenean
gaur aurkitu dut,
berriz egin dut negar.


Bertsio honetan entzun genuen.
Denbora gelditu da lehen notak entzun ditudanean
kanta orijinala pasteleroa, badakit (droga apur batekin ez, believe me!)
bertsioa are pastelereagoa...
baina taberna hartako memoria ez
hura martxianoentzat baino ez da.

You make me feel
like I am the only man in the world
eta horrek ez dauka preziorik!

aurreraaaaaaaaaaaa!!!

2012-12-10

MR. HUMBLE


El viernes se bajó del bus
que había tomado
horas antes en Londres.
Llegó a una ciudad
gris, fea y disfuncional
que nadie quiere visitar.

Es la cuarta o quinta vez
que viene,
he perdido la cuenta.
Una de las pocas cosas
que me gusta extraviar.

Llegó sin guitarra
esta vez libros y regalos
metidos en una mochila naranja
con algo de ropa.
Se quitó la chaqueta
se puso la sonrisa
de oreja a oreja.

Trabaja hasta muy tarde
pero me escribe
antes de acostarse.
Acaba de volver de Luxemburgo
de Washington DC, de NY…
solo lee lo que le apetece
no hace casi nada por obligación.

Un día hará una tesis
ahora organiza ensayos clínicos
mientras cuida de embarazadas
con enfermedades raras
con una bata blanca.
Cada vez tiene menos acento
pero sus apellidos
delatan su inmigración.
Él tampoco
tiene un lugar
al que puede llamar casa.

Comer un buen salmón ahumado con él
-seguido de quesos y chocolates inmejorables-
no es un acto burgués.
Tampoco vaciar una vieja botella
de Marqués de Riscal.
Un viejo reserva
para dos viejos camaradas
que se ríen del clero
y a los que
la sola idea de la nobleza
mata de risa.
Un par de loosers con gracia.

Te habla y te escucha
con igual intensidad.
Se sienta en tu sofá
le saca chispas a la fénix
haciéndola sonar como
su hermana mayor.
Esta vez no pienso estropear
sus melodías prohibidas
con mi escasa voz de mariquita.
El optimismo ya tiene banda sonora.


Las expectativas
se esconden humilladas,
dejan paso a los actos.
Planes concretados
proyectos, ideas, mapas
sinceridad y desparpajo.
Libertad al fin y al cabo.

Tan pronto me cumple un deseo
como me regala un nuevo sueño,
juega con mis hijos de verdad
hace reír a mi mujer con ganas.
Evita que nos perdamos con el coche
en la pegajosa lluvia
de farolas apagadas.

Mis amigos italianos
lo adoptan
entre pecorinos,
prosciuttos y peperoncinos.
Capisce tutto lui!
lo (ad)miran asombrados y divertidos.
Il comprends tout
se lo rifan las mujeres
sin apenas conocerlo.
Mientras él,
parece no darse cuenta.

Parece que tiene algo roto
cuando mira nostálgico
a un pájaro carpintero
entre las, sis, res y mis
un domingo por la tarde
sentado en un sofá de cuero
mirando por una ventana de aluminio.
Después me da una clase de moral
y una lección de vida.
Como si nada.

No. No es un amigo imaginario.
Existe. Es.
Artesano de los que no quedan.
Talento y trabajo.
Quiere y puede y hace.
Es un amigo.
De los pocos que están
cuando los necesitas.
Hermano bastardo
que sin vínculo de sangre
siempre aparece tras la esquina
y te lo hace todo más fácil.

Imaginar hasta donde va a llegar
el último mohicano bardo
me llena de una emoción
que sólo puedo llamar alegría.
La posibilidad es excitante.
La fe es cosa de cobardes.


Más Mr. Humble aquí y aquí. Bueno, y aquí. 

DOS AMIGAS


Amor y amistad se parecen
no solo físicamente.
Si no fuera por la atracción
complicidad y confianza
amigo y amor.

Adolescente
comprendes
que el amor es lábil
que casi nunca
es para siempre;
se cansa, termina
se va, desaparece
te parte y te mina.
Amas y dejas de amar.
Y lo aceptas.
No te queda otra
si quieres tener
la más mínima posibilidad.

Admites que la pasión
se transformará;
para no dejar de amar
tendrás que luchar,
un día ya no valdrá
dejarse llevar.
Amar cuesta.

La amistad se parece al amor.
Son como dos amigos.

Entonces
¿por qué cojones
me cuesta tanto aceptar
haber perdido tant@s amig@s?


La foto de mis manos, mis anillos y el reloj de mi aita (él sí que ya no tiene tiempo) la hizo una de las pocas personas que me quedan (con un teléfono) en casa de mi ama este verano. Un día el reloj dejará de funcionar, y a pesar de saber que esas cosas pasan, miraré su esfera sorprendido, y me diré a mi mismo… ¡si esta tarde funcionaba!. Un día se me acabará el tiempo. Entonces será demasiado tarde.

2012-12-07

NIEVA EN BRUSELAS


Después de cinco inviernos en NY
nada se paralizó.
Hoy en Bruselas,
los policías
tratan la circulación
como pésimos cirujanos vasculares
sin saber qué hacer
con las arterias trombosadas
de la capital;
falta de riego y embolias
por todas partes.
Anulan vuelos
patinan los coches
solo es nieve
ni siquiera hay hielo.
La sal la guardan
para el tequila…
hijos de la chingada!

¡¿Qué puedes esperar
de una ciudad
famosa por unas coles
y un niño que mea?!
Los belgas al volante
son más feos todavía
como si vinieran de un lugar del sur
donde la gente muere
sin ver nieve
se sorprenden
y frenan cada dos por tres;
metabolismo basal de lechuga.

Lo siento, lo tengo que decir
puto país!

Ha empezado a nevar
a las cinco de la mañana.
No es para tanto, pienso
mientras meto a los niños
en el asiento trasero.

Una hora después
abandono el ataúd de metal
en una acera cualquiera,
nos hemos ido
como nuestros antepasados.
Naia ha llegado una hora tarde
a clase.
Seguramente me pondrán una multa.
Equipados como para el Annapurna
en un país sin montañas,
todos los demás están calados.

Los hombres de azul
no me dejan atravesar el parque…
¿qué no?
rompo la cinta en dos
“police line. do not cross”
inútil, cae al suelo
la nieve encubre mi crimen.

El frio anestesia
mis ansias de rebeldía
me quedo sin fuerzas
para más desobediencia civil.

Qualité de vie
dice orgulloso mi cuñado
cuando le hablo
de hacer maletas otra vez
Je suis mort de rage.
¡Puto país ! ¡Joder !

Sí. Son mis problemas de burgués
porque no vivo en Egipto
ni en Gaza,
recuerdo
que nunca funcionó aquello
de los pobres etíopes
que no tienen para comer,
ni siquiera
cuando mi amatxu
me lo decía
frente a aquellas diminutas coles.


QUIZÁS, QUIZÁS… Y ZAS!


Ayer vi a un hombre mayor
que me recordó quien fui;
dos buenas botellas
de tinto francés del sur
trufas de chocolate,
caviar, jamón
algo que he olvidado
y flores de supermercado.
La lista del cortejo,
el epílogo del amor
no correspondido.

Mientras pagaba orgulloso
me fijé
en el brillo nervioso de sus ojos
como si tuviera veinte años
ansioso de desnudarla
de mirarla de verdad
por primera vez.

Se fue rápido,
sin hacer ruido
la cajera me sonrió cómplice
desconocedora
de todos los finales tristes.
Metí las cosas corriendo
en las bolsas de cartón.
Pagué. Me fui sin mirarla.
Melancolía
mezclada con ganas de venganza.

Hoy viernes noche
el hombre llegará
a casa de su amada
y será rechazado
una vez más.
Sentado en el sofá
mirará al suelo
se sentirá imbécil
pretenderá que no pasa nada
seguirá sonriendo
mientras se parte por dentro
ella no sabrá qué hacer.

Antes complicidad
ahora complicado.
Incómodos ambos
se despedirán para siempre
porque los amantes frustrados
no pueden ser sólo amigos.

Él se acostará desnudo.
Pensará
que mejor solo
que lleno de dudas.
A pesar de la gastada canción
-que me perdone Osvaldo-
nunca le gustaron los quizás.

A mi tampoco.


2012-11-30

RECUÉRDA®TELO


El recuerdo es un arte;
recordáte.
¡cómo! ¿ya no te acordás?

El artista sirve
aunque no produzca riqueza
convertido en producto.
Pregunta sin respuesta
vestido de mentiras
sin vergüenza aparente
denunciando sin solución.

Te recuerda
que puedes ser otros;
te invita a
soñar sin pesadillas
ganar sin trabajar
gozar sin sufrir
imaginar sin ser
ser sin querer
querer sin engañar
engañar sin dañar
dañar sin asesinar
asesinar sin pagar.
Labor social marchita.

¿Por qué quieres
gastar una sola vida?
¿Por qué te dejas aburrir?
¿No te quedan ganas?
¿Por qué pierdes el tiempo?

No te das cuenta.

Reinvéntate
pronto será tarde.
Rehazte. Eso también es un arte.
Al tiempo no le derrota nadie.
acabará contigo pronto;
recuérdate.



A falta de tiempo para irme a Salamanca. La foto la he sacado del último post del blog del European Tour de Berri Txarrak. A saber quien es el artista.

2012-11-29

LAMIA


Atzerritik ezin hurbil egon,
barnealdean ezin hurbilago;
                          ezinegon.

Mendi-itsasoko
               gorputz
merkatu-tabernako
                 doinu
azala belus-egur
nolakoa da zure arima
euskal-lami maitxia?

Bi eratakoak
gara denok kanpotik
amamaren ustez;
jantzita ederrak bai
baina biluzterakoan itsusiak direnak.
Eta besteak. Alderantzizkoak.

Lamia ezik, magiagatik agian.
Koloredun oihal 
zein gorputzeko tonu,
perfektua dela dio
Kama jainko hegalariak.

Salbuespen barik araurik ez.
Desirak arauei muzin.
                                                          Lamia. ai, Lamia!


2012-11-23

BI HITZ


Estatu vs. Inposatu.
Etsai vs. Etxe.
Banketxe vs. Kartzela.
Salaketa vs. Kaleko artea.
Odola vs. Margoa
Argazki bat vs. Mila iritzi.



2012-11-21

POEMARTA


Mientras todos duermen
a las dos de cada madrugada
ahí estás, haciendo tiempo a oscuras.
Suenan aplausos de concierto
miradas de reojo desde lejos
la noche es menos final.

El mundo se está pudriendo
economía asesina que bombardea y viola
Gastar, pagar, matar, comprar y tirar.
Conjugar sin saborear.
Erres sin verbo; dolor.
La muerte vacía las calles,
llena prisiones y cementerios.

Entonces llegas tú manchada
de tinta, de restos de piel y sangre
guerrera de noches sin luna.
Bajas de tu bici
las farolas cierran los ojos
avergonzadas
se encienden las estrellas
el frio se frota las manos
para que puedas desnudarte
y te hagas verdad,
lo que no se puede decir
casi de nadie,
sí, tienes razón
quítate también el casi.

Lisbeth Salander…
Tú eres de verdad. Ella personaje.
Tú eres color, no blanco y negro.
[pero pienso en ella]
vete a saber por qué.
Dos buenas guerreras.

Recuerdas todo lo bueno
dices lo que quiero escuchar
repites lo que no quiero oír
Sin ti mi hierba no sería tan verde
las ventanas
serían solo cristales transparentes
La piel cuarteada de los dedos
no serviría seca.

Me empujas hasta el fondo de los adjetivos
mientras caigo no grito
manos frías, rostro caliente
verdad artesanal;
todo lo simple es lo simple del todo.

Inevitable apocalipsis dura
que atraviesas lienzo y piel
te haces pintura
eres dibujo
te haces poema.
Te quedas a vivir
dentro y fuera de tus clientes.

Violines tocando sonrisas de verano
el miedo escapa avergonzado
la angustia se hace sombra
huele bien y me allegro.

Todos están desnudos
sin vergüenzas
imaginados por Boris Vian
lo feo no es tan feo
lo hermoso no es tan hermoso
nos encontramos todos en el medio
antes de desaparecer, dejar de ser
para que vengan otros después.

Cierro los ojos
podré reabrirlos;
la alegría es otra cosa
la pena también.
Los sueños se multiplican,
como las preguntas y las arrugas.

Eres música. Color.
Hueles. Eres rayo.

No somos nada
podemos serlo todo,
lo que queramos
quimera frágil que nos corta.
Entre lo cursi y lo copiado,
un haz de luz nos cegará,
huella en el fondo del ojo
tras haber osado mirar al sol…
punto negro convertido en recuerdo
cuando todo es blanco.
Sobrarán muchas palabras
en conversaciones y poemas.

Todo son ganas, combate.
lo sencillo te esculpirá
hará versiones de ti.

Todo se parte
en mil caminos
cada instante
se deshacen
como el polvo
que intentas acariciar
cuando la luz
se cuela por la ventana.
¿Cuántos pueden
dejarlo bailar?

Fuerza. Magnitud física
hecha músculo contigo.

Cuando mueras estarás en mí.
Cuando muera estaré en ti
porque uno se irá antes
pero seguiremos siendo dos.

Llamados a algo más; the greater god.
A pesar de nuestra banalidad.
Sin desquicios mesiánicos
ni locuras proféticas.
Tenemos un trabajo que hacer
oficio humanizante.
yo soy un puto burgués…
te admiro
al caerse todo a pedazos…
asciendes
estatua inquebrantable.
Icono.
Diosa griega
esculpida con sueños ateos
de admiradores secretos.



2012-11-19

AMOUR


El amor es no querer hacer nada mas.
No hacer planes, ni analizar.
El amor es saber
que aunque todos afirmen
convencidos
que el hombre vive solo
yo vivo contigo
mon amour, mon lou.
Mon ange.
Zu zarelako dena niretzat.


ARTISTAS


Artistas (con)sangrados
artistas que sangraron

Los amamos
los admiramos,
los odiamos
los envidiamos.
Las deseamos,
las matamos,
las compramos.

La gente las gasta.

Los artistas. Las artistas.
Son ellos, son ellas.
No eres tú.
Son otros. Aquellas de allí.

Nos recuerdan
que podemos cambiar
que podemos tener otra vida.
Esa es su labor social.

Nos incitan, nos excitan
nos inspiran
nos retan, sin saberlo,
sin quererlo. Eso dicen.

Nos dejan pensar
nos traen la belleza
en bandeja de plata.
Nos provocan
nos inundan de sangre.
Nos escupen, nos limpian.

Se desahogan. Nos ahogan.
Nos oprimen, nos suicidan.
Se vacían. Nos llenan.

Vas a bailar a un concierto
por 65 euros
mientras ellos ganan 20 mil.
20 millones.

¿qué más da?

Dicen que el precio de la fama
es muy alto… mucho más alto.
Muchos pasaron hambre,
ahora solo comen caviar
langosta a veces.
Beben champagne, no champán.
El de verdad.
Es difícil reinventarse, dicen.
Es difícil seguir fiel a uno mismo.

Fotocopian Monalisas
las pintan con espray;
venden libros y exponen.
Millones.
Exposiciones.

Nadie se avergüenza.
Son ellos los que exhiben
Tienen que estar por encima
de todo y de todos
para poder ser libres.
Conjugan la palabra pedante
circunscrita a viejas deidades.

Son ellos los que hacen
las preguntas;
filósofos modernos
que cortan una botella
de fanta o una raya de coca
la ponen sobre la mesa.
la botella de plástico es para ti.
Nadie hace preguntas.

Antes se morían de hambre
ahora a veces nos matan.
No los entiendes ¡pues mejor!
Terminarán antes en museo.
Podrán retirarse
a fumar opio al Nepal.
Tan cerca del cielo.
A hacer documentales sobre
audaces buscadores de ochomiles muertos.

Tú no. Tú vivirás en el infierno.
Ya veremos donde vas cuando
se te acabe el tiempo.
Aunque solo te importe
que se te acabe el dinero.



Argazkia. London. Oierrekin batera emozioak tupusten egondako egunotakoa...