HEART AND SOUL OF NYC

Itzela! K1X raperoaren kanta bat:



How could I change fucking New York City for the capital of the dying Europe?

LAU TEILATU

New York, pure New York:




New Yorkeko pila bat jendek hau egiten hasi zuen gu handik joan baino lehen. Jendea baratsak antolatzen hasi da, beraien etxeko teilatuetan. Agian ideia horrek ez dizu ezer esaten... sustainable economy bezalako hitzak agian ez dituzulako ondo ulertzen, edo ez zaizulako batere axola. Halere New Yorkeko irudiak oso ondo filmatuak daudela uste dut. Hor 5 urtetan zehar bizirik egon nintzela pentsatzean, zorabiatzen naiz.

Guy Butteryren musika. Hemen Guyren webgunea, bere musika ulertzeko erarekin flipatzeko... ulertzen eta emozionatzen duen hizkuntza errexago eta gertuago bat zaizulakoan, beharbada. Eta bideoa hemen daukazu.

SAM JAVITCH

Sam oso musikari berezia da. Oso pertsona berezia ere. 17 urte baino ez ditu eta pianoaren aurrean eserita dagoenean maisuen begirada irudikatzen zaio bere nerabe begian. Hona hemen NYUko eskolarako prestatu duen grabazioetariko bat:

Beste biak musikari profesionalak dira, tabernetan jotzen dute, diskak grabatzen dituzte Sam etxekolanak egiten dabilen bitartean, bere txakurrarekin jolasten edo bideojolasen bati bueltak ematen.

Hemen Samen grabazio oso bat. Zazpi perla. Gozatu!

ALONE IN NEW YORK

Herriminek orain itsasotik beste aldera naramate eta bideotxo hau hortik aurkitu dut. Orain gutxinaka-gutxinaka HOR bizi izan garela bereganatzen hasia naiz. Asimilazio prozesua astiro dihoa, baina ondoratzen dihoa...

Giusepe Vetranori esker:

Hemen jaitsi dezakezu bideoa. Eta hemen Giusepperen beste lan batzuk ikusi.

PATAGONIA

New Yorkeko abenturari gelditzen zaizkion azken egun hauetan zer faltako zaidan ulertzen ari naiz. Horietako beste gauza bat Patagonia dendako katalogoa izango da. Hona hemen zergatia:











Hilabetero behin edo honelako argazkiz betetako aldizkari eder bat jasotzen egon gara azken urteotan. Arropa ere oso ona da, garestia, baina kalitatezkoa.
Tipo hauek liburu hau argitaratu dute, beste hamaika libururen artean...eta doku hau egin dute. Hona hemen trailerra:

Hemen bideoa jaitsi dezakezu.

GIZON GORRIA

Aurreko ostegunean Keith Jarrett ikustera joan ginen Carnegie Hall-era Laurarekin.

Kontzertu ona eman ez zuen, ez magikoa. Ni ez nintzen egon, eta zu ziurrenik ere ez. The Koln concert nahi izanez gero beheko esteka sakatu eta jaitsi eta gero deskonprimitu...eta on egin! Keithen letxe txarra oso ezaguna da. Carnegie Hallen ere bereak eta bi entzun behar izan zituen publikoak argazkiak zirela eta. Txalo zaparrada ikaragarria eta gero, hiru bis jo zutelako, hirugarren bisarekin hasi baino lehen Keith mikrora hurbildu, mikroa eszenaren alde batean zegoen, eta isiltasun totalaren artean argazkiekin gelditzeko agindua eman zuen. Horren ondoren, eta Keith berriz bere teklen aurrean eserita zegoenean, tipo batek flashazo itzela askatu zuen...eta gela guztia barrez algaraka hasi zen. Eta Keith, haserre bizian izan bazen ere, hirugarren bisa jo zuen. Dirua poltsikora bero-bero eramateko, mertzenarioa izan behar eta bere printzipioak irentsi behar, eta bere pataleta pantomima barregarri batean gelditu zen. Penagarria.

Keith Jarrett-en kontzertuak, ez pantomimak, Joshua Redman-en Compass diskaren aurkezpen biran iazko Urtarrilaren 20an Highline Ballroom-en emandako kontzertua ekarri zidan burura, eta handik irtenda etxera bueltatzeko metroan idatzitako poema hau ere:

Mutiko
Gizon
Magoa
MGM
Saxofonista bat



baterijole bi aitabitxiarena egiten
eta bi baxujole bizkartzain

Eta bere saxoa
sexien artean sexiena,
eta oihanetik etorriko balira bezala
aztintzaile beltzek
bihotza martxan jarri eta eten egiten digute
Jean eta bioi.
Hasieran lotsati gaude
eta oina soilik mugitzera ausartzen gara
baina Joshua-k
bere hanken espasmo erritmikoekin
lotsa kentzen dizu
eta bere edertasunarekin
eta bere irribarrearekin
nahastu egiten naiz
eta hor airean
zintzilikaturiko akordea eskuarekin laztanduz,
begiak ixten ditut.

Beltzak sorbaldak talka eginez
elkar agurtu eta zoriontzen dira.
Bitartean, baxujole zuriak
betaurrekoak kendu
eta bere baxuari esker
munduko soinuen bitartez
ikusmena berreskuratzen du
orainari zentzua emanez.
Amaieran, Joshua, Brian eta Greg
era berezi batean lepoan ferekatu ditu.

Metroan nago
eta ez diot errealitateari
jaramonik egin nahi.
Joshuak, bere saxoa barik
erdi-jainkoa izaten jarraitzen ote duen
galdetzen diot nire buru iletsuari.
Agia ez.
Agian Charlie Parkerrekin
hitz egiten egon eta gero
gura artean
errefuxiatu behar du
bere arima lurtarra.

Go Back Panters! Go!

PDFa hemen jaitsi eta Keith Jarrett-en The Koln Concert hemen

SOUTH BRONX 1984

Davidek hau bidaltzen dit. Bronx 1984ean. Argazki potenteak.

ESTRIPTIS

Toki eder honi esker ez dut burua galdu bost urte hauek eta gero... Central Parkeko "reservoir" deritzon tokiagatik... Gure etxea ilargiaren eskumaldean dagoen dorre altu horren aurrean dago. Sukaldetik ikus daiteke laku artifizial txiki horren zati bat, neguan batez ere, zuhaitzak biluzik daudenean. Beste egun batean sukaldetik ateratako argazkiak hemen jarriko ditut, eszena eder hori zurekin partekatzeko.

Cómo lo saben en el espacio?
los que están entre las estrellas
Cómo saben cuando es de día o de noche?
Esa imagen que se asemeja
al vacío que he sentido muchas veces
entre todas las estrelladas de mis noches
y que se que muchas veces sientes,
ese vacío que es el peor de los males.
Ahí donde no hay lugar a medias tintas
ahí donde no habrá nunca “medio lleno”
porque no hay ni habrá nada dentro.
Ese vacío de no poder proyectarse
el vacío sin futuro
donde ya has dejado de soñar.
Y no hay salida. No hay alternativas.
Ese vacío que se no se puede ocupar
como el útero anciano
o tu cuerpo lobotomizado.

Y si yo me volviera a desnudar
en este escenario en blanco y negro
delante de tus cansados ojos?
Lo haría poco a poco.

Espera, ten paciencia…

Ahora viene el estriptis de mi alma.
Para esas horas de vacío, de madrugada
donde no hay nada que hacer
y solo te queda ser un voyeur.
Y observar mi desnudez,
como nunca esta vez.

Quiero que sepas que no estoy vacío
que no he dejado de pensar
que soy especial
que no he dejado de esperar
mi oportunidad.
Aunque se que es más poético
dejar de cantar
cortarme las cuerdas vocales
y hacer lo mismo con esas de nylon,
y quedarme en silencio
y escribir sobre el vacío
y sobre el olor de mis miedos.
Pues no.

Quiero que sepas que sigo creyendo
que soy alguien especial
que no voy a abandonar
por muy jodido que se ponga esto
por muy mojado que esté aquí dentro
por muy poco aire que me quede
cuando meto la cabeza entre mis rodillas

Sigo desnudándome. No apagues la luz.

Quiero que sepas que soy un impostor
que pretende ser alguien que no soy
y que una vez sin mi ropa
ahora ya lo podemos ver.
Y entonces ya no importa
volver a vestirse de mentiras
y lo único que me queda es ser auténtico
y lo único que me queda es ser sincero.

Sigo proyectándome a un escenario
porque soy una estrella más
en las desgarradoras noches del grito.

No apagues la luz
no me importa estar desnudo
que me veas libre de la falsa visión
y que te ocultes
detrás de vergüenzas adolescentes
ya no tenemos tiempo para sandeces
no me quitaré los pendientes.
No tienes que mirar,
a mi ya me da igual.
Tampoco me tienes que tocar si no quieres.
No pasa nada. Es el vacío.

- Es de noche o es de día? - pregunta el astronauta

No viene nada en mi manual
Llevo muchas horas viendo la luna
esto no puede ser normal.
La luna es como este papel
solo brilla a veces.
solo brilla cuando quieres
y a veces no la ves.
Ya puedes apagar la luz…


PDFa hemen jaitsi