2011-02-28
HUMBLING EXPERIENCE
Oierren ganbaratik hau irakurri eta hona ekartzea erabaki dut:
Last Tuesday was 6 months since I arrived in London. And 9 since the last time I saw a patient on my own. Yes, such a long time and, as you’ll see in the next lines, I still keep trying to learn proper British English... Perhaps that’s the reason why I just started writing these few words in that language which, believe or not, want or not, is embracing me tighter little by little. If you’ve already thought that this is too freaky, please stop reading and carry on with your duties. To be honest, doing just what I feel I should do is one of the first lessons I’ve learnt so far, so don’t be polite and stop reading if you just feel that you should do so.
It’s been a long time since I last wrote. Yes, I was too busy and tired of being in front of the computer. I am not in love, nor trying to be so (as some of you have suggested). Besides, I have no longer internet connection at home. Yes, I’m in the lab again. Although I haven’t written for such a long time, the brain never stopped; and even less while beeing busy. Every time I feel happy, see something special or just feel lucky for being here I think that I should write it down here. But it is usually when I am far from any computer. It’s curious. What I also clearly thought is that this mail should be in English. That’s the way it is.
Some of you already know that during Christmas time I was in the Pyrenees with my brother and his friends, or that in last January Javier my Paraguayan friend from Barcelona stayed here for a week. But this time I won’t speak much about what has happened “outside”; instead, I’ll write about what’s happened inside during the last months.
The summary could be that I feel lost more often than what I used to. In the beginning this feeling was accompanied by frustration. I came here with too many perfect ideas, too many prejudgements, too many high-level-aims, too many goodbye-sweet-compliments in my suitcase... and the first months were a rather tough period, in which I could see how all those pretty ideas and thoughts were falling down one by one. It has been like beginning everything almost from scratch. I thought I was a proper doctor, with my specialty and someone to be respected in a hospital; but here (obviously) no one knew/knows anything about it, and no one is keen on giving anything for free. I also thought that, although I like being with my family and friends, I would enjoy being free and would find good friends soon, and thus occasional cyber-contact would be enough for both of us... Likewise, after having lived in so many places and having met so many people, I thought I could learn little more about human relationships, reactions, behaviour,... I even thought English wouldn’t be an issue any more, and English people were known to me long time ago. Yes, I came here feeling like feak Super-Oier, the one that knew everything and the one that should had been received as a hero... I didn’t realize about it at that time, but now I understand it like that. One of the most sad things is that I even thought that I knew enough about myself. Jajajajaajaja... life is amazing.
The last couple of months reality has been shown to me increasingly clear. The fog is vanishing now, and after accepting it just how it is, I feel better. Frustration has disappeared and a new understanding of surrounding things guides me in and out the city. Now I can see that regardless the sadness, loneliness, remorse and/or frustration that I could feel (and would feel in the future) there is something else. Something that I couldn’t see before. Something that other people who have lived abroad talked about before. I don’t really know how long this feeling’s effect will last or what the consequence of it will be, but I feel thankful. In the last months, although I haven’t been clearly awarded in the professional field, I’ve seen/lived situations, met and talked to people, been told about stories or thought about things that I will probably do never again; or perhaps I’ll do, who knows. Basic things like friendship, family, love, honesty, truth, well-being, happiness, confidence and balance are compulsory; as well as many other negative things.
Today, after a brief period of changes (half a year), after having composed new songs again, after having started reading out of medicine books, after having been in North-Wales during last weekend and certainly after feeling so lucky, (and after this long dissertation) I wanted to share this moment with you. Have a very nice day.
Hitz barik utzi nauenez, Oierrengan, maiz, pentsarazi egin didan kanta bat entzungo dut... ez dakit zergatik, baina horrela gertatu zait askotan... kanta hau bere eskuartean zerbait berezia izan daitekelako. Ziur nago.
Animo krak!!!!
2011-02-24
GOBERNURIK EZ...
Amaiak hau pasa dit. Bera ere hemen bizi da. Hitzik ez, entzun Faktoria irratsaioak 18 minutuetan eginiko analisia:
2011-02-23
LAGUNA(S)
Santander-Bruselas, 19:56
Acabo de volver de un fin de semana de esos que no se olvidan. Hace tiempo que llevo intentando robarle unos minutos al reloj para sentarme a escribir algo sobre la amistad. Sí. Soy así. Qué le vamos a hacer! Más concretamente quiero entender esas ideas que se me mezclan; la amistad y la vida nómada, una historia más de olvidos e incompatibilidades. Sobre el vivir sin un lugar al que puedas llamar casa y sin unas personas a las que llames amigos. Eso es tan proporcional como triste, melodramático, o lo que quieras. Da igual lo que tú piensas, porque no se trata de eso. Una vez más se trata de mí. Todavía hay gente que soporta eso.
Ahora mismo estoy en un vuelo de Ryanair. De esos low cost, como todo hoy en día. Todo vale poco, todo va rápido y todo se desvanece en el aire; mientras nos damos cuenta de que volar no es para nosotros. Se acabó el idealismo. Todos es placer a corto plazo. Nos hemos convertido en adictos al ya y al ahora, no sabemos esperar y vivimos para el presente, pero atenazados por un algo que no sé cómo llamarlo que no nos deja ser auténticos. Comprar, tirar, comprar. Casi como los amigos. No. Los verdaderos amigos no. Bueno…
Pues bien, seguramente porque le tengo tanto miedo a la muerte, y con estas turbulencias es más fácil sentir ese miedo, ando haciéndome muchas preguntas últimamente, dándole vueltas a muchas cosas. Resultado de tanta rumiación una nueva tesis, que vale lo que valen todas las tesis; poco o nada y que importa al personal lo mismo que su valor. He estado recopilando datos estos últimos años. Sin querer. Datos en forma de memorias, en forma de fotos, en forma de poemas, en forma de postales, de cartas... como si hubiera vivido una especie de adolescencia eterna. La primera evidencia es que la bandeja de salida es más abundante que la bandeja de entrada. Y aunque, como en todo proceso comunicativo que implica un lector más o menos hábil y un escritor más o menos malo, corra el riesgo de que no me entiendas, alguno sabrá lo que significa eso. Y si no, pues dará igual, como egoísta que soy yo sé lo que significa para mí, sobre todo lo que implica, emocionalmente hablando.
Expliquemos un poco las cosas. Aunque cada uno entenderá lo que quiera. O lo que pueda. O lo que se crea, porque mucha gente sigue pensando no solo que soy un exagerado, sino que además soy un mentiroso compulsivo, con una imaginación que merecería tratamiento psiquiátrico o por lo menos una visitilla al médico de cabecera. En mi cabecera hace tiempo que no hay médicos, no más que Isa; que como no podía ser de otra manera, es especialista en medicina interna. Pues bien, soy un nómada. Vale, no llevo turbante, ni duermo al aire libre, ni tengo noventa años, ni he vivido en más de dos continentes. Pero he aquí algunos de mis datos personales: He vivido en un país que no es un país (eso no tengo que explicarlo, si sabes mi nombre y has visto las faltas ortográficas en este texto ya sabes de donde vengo). Después me fui a un país que se inventaron hace no mucho (que no es Israel) y que ahora está a punto de irse a tomar por culo. Entre mi primera estancia de cuatro años en este “país” del centro de Europa y esta mi segunda, estuve viviendo en la manzana podrida.
Sí, estoy de resaca. Y todavía no es martes. Pero todo eso es verdad. Y si no te lo crees, sabes qué? me la suda! Soy demasiado viejo como para que me importe tu opinión al respecto. Pronto el tiempo me dará la razón y terminarás creyéndome, aunque esto no tiene nada que ver con la razón. No sé si me explico. Sí, estoy seguro de que alguno ya me habrá entendido. Aunque para entender hay que escuchar, o en su defecto, leer. Salvo que seas tan sordo como Beethoven y tan ciego como Serafín Zubiri. Y los dos atendían a la noble y prostituida categoría de músico.
Hay que joderse.
Bueno a lo que vamos.
Hace días que me he dado cuenta de que esto de llevar un tiempo dando tumbos no es compatible con la amistad. Por lo menos, no con el tipo de amistad que yo necesito, con ese día a día silencioso que viaja de la mano de la intimidad y la sinceridad. Ojo, eso no significa que no tenga amigos. Esos que no me creen, que no me leen, que no me escuchan o que oyen lo que quieren oír, son también mis amigos. Y que conste que les quiero tanto como me quiero a mí. Y me molo bastante. Pero esto no es una pataleta, es simplemente una reflexión lúcida (no mucho, porque de donde no hay... y encima con esta piedra!).
Esto no es un manifiesto, ni un panfleto, ni un mitin. Esto es solo una idea más, que no vale más que eso. Pero que me está jodiendo estas últimas noches, y hasta que no manche unas cuantas hojas pues no voy a dormir bien. Casi como si estuviera embarazado de algo, de algo que tiene muchos padres. No importa si no me entiendes. O si entiendes algo totalmente diferente a lo que estoy pensando e intentando transmitirte. No se trata de importancia.
La cuestión es que cuando uno se marcha relativamente lejos no se lo puede llevar todo. Una de las cosas de las que se prescinde, siendo muy consciente de ello, son los amigos. Yo llevo unos cuantos dejados en la cuneta y seguramente por esa responsabilidad (que los religiosos podéis llamar culpa) me desvivo tanto por ellos. Seguramente por eso les quiero tanto. Sí, es un poco un amor jesuita. Taras que lleva uno. Uno se va y después de unos meses el vacío se va llenando de distancia, de ausencias, de presente que rápidamente se convierte en pasado. Uno se da cuenta de que tiene los bolsillos llenos de agujeros, por donde se cuelan todos esos te quieros a destiempo y sin valor, todos esos abrazos escritos, todos esos besos no dados. Sí, queridos amigos, es así. Yo lo veo así.
Uno se da cuenta que no hay más nosotros y que hay un tú y un yo, y que para que haya un nosotros nos tenemos que refugiar en el pasado, en los recuerdos, en aquel lugar común donde si había un nosotros. Como diría Francis, nos pasamos el tiempo conjugando recuerdos en un pasado perfecto. Y eso duele. A mí me duele. He dejado atrás gente que me ha hecho sentir muy lejos de la muerte. Miradas que me han hecho sentirme hermoso e intocable. Palabras que me han hecho reír como si no importase nada, ojos que me han visto bailar como si no hubiera mañana, que me han visto llorar como si se hubiese terminado todo.
Cuando has perdido el día a día con tus amigos, te quedan muy pocas cosas que perder. Seguramente por eso los budistas no quieren posesiones, porque la pérdida duele. Y no hay manera de razonar con el dolor. Ese sí que no escucha. Y cuando me miro al espejo y veo eso negro detrás de mis ojos… lloro, y me resbala el vacío por las mejillas. Sí, amigos. Es así; la brújula no entiende de cariños, ella ha perdido el norte y ya no queda nadie para enderezarla. Si miras bien ni siquiera quedan las agujas. Se las ha llevado el tiempo, para marcarse nuevas barreras y construir esos días que se han ido acumulando en meses y guardándose en las estanterías de todos estos años. Todo ordenado, todo estéril. Todo pasado. Huele a alcanfor.
Cuando uno se va y no vuelve frecuentemente, no es fácil. Y luego te vuelves a ir, y te vuelves a ir y otra vez. Hasta que no haces otra cosa que irte. Cuando vuelves de vacaciones a ese lugar que llamabas casa y a ese espacio que llamabas amigos todo huele a viejo.
Recuerdo que uno de los primeros signos de mi adolescencia rebelde tuvo que ver con la importancia que yo, inconscientemente, le daba el concepto de amigo. Recuerdo que pregunte a mis aitas (ahora ya sabes de donde soy) porqué no tenían muchos amigos, e instantáneamente, sin ni siquiera escuchar la respuesta, me sentí superior a ellos. Una sensación de puberto más, ese redundante “soy mejor que tú”, en aquel momento “porque tengo más amigos”. Mis aitas me daban un poco de pena, no entendía cómo podían seguir adelante sin ese apoyo, sin esas risas, sin ese entendimiento sin palabras, sin ese silencio no incómodo, sin esa confianza que a mí me gusta llamar complicidad. Sin ese amor sin atracción sexual. Aunque a mí, un par de veces, la atracción me jodió alguna gran amistad. Otras veces la atracción transformó a una desconocida en una gran amiga. Pero eso es otra historia.
Ahora que me he dado cuenta de que me gusta tanto viajar y empezar de cero en un lugar nuevo, me he dado cuenta de que tengo que asumir que el dolor va a estar ahí, en la cabecera. Ese dolor no te abandona, no es como cuando alguien se muere. Cuando alguien se muere, a esa persona solo la ves en sueños, en fotos, en videos y en tus recuerdos. No le puedes volver a decir nada. A tus amigos sí y ahí está la diferencia. Que conste que no quiero mataros. No quiero ni pensar en ese día.
Pero a pesar de que esto sea horriblemente deprimente, escrito tan rápido que seguro que no se entiende nada, hoy me siento bien. Aunque no lo parezca. Y solo los amigos saben distinguir lo que parece, de lo que es. Por eso me siento bien, por eso y porque mis amigos no me olvidan, como algunos escriben en epitafios o coronas que huelen mal. Aunque a veces necesite más que saber que me recuerdan, quizá porque quiero convencerme de que todavía no estoy muerto. Eso no tengo que explicarlo.
Laguna(s): amigo en euskara, el plural en euskara es Lagunak, aunque muchas veces, coloquialmente (en entornos de mezcla idiomática) el plural es el mismo que el utilizado en castellano.
Laguna: Depósito natural de agua menor que el lago / Omisión u olvido en un escrito / Cualquier cosa olvidada o desconocida / Vacío o defecto en un conjunto o serie.
PDFarekin flagelatu nahi baduzu hemen daukazu.
THE SWELL SEASON
New Yorken, aspaldi, Once pelikula ikusi eta flipatu egin nuen. Dokumental bat da? bideoklip bilduma? tipo honen istorioa benetazkoa al da? bere maitasunari zer gertatzen zaio? Pelikulatik bertatik ateratako pasarte honekin adibidez gauza asko dardarka hasi ziren nire barnean:
Glen Hansardek eta Marketa Irglovak bitartean, zeluloidetik at, The Swell Season proiektuan bizi dira, beste hainbat mobidaz gain.
Bideoak milaka daude; bideo onak gutxiago, bideo onak abesti onekin eta zuzenean are gutxiago. Horrez gain... Islandian nahi nuen eta ezezagun talde batekin, inprobisazioaren xarma bezain autentikorik ez dagoelako... Hona hemen nik aurkitu dudana denbora asko galdu gabe. Nik honekin flipatzen dut, nola da posible hain hotz den mundu honetan berotasun dosi handi hau barrutik ateratzea?
Gainera islandiarrak oso guapoak dira... behintzat hemen agertzen direnak.
Bale, bale... hemen Oscar bat eraman zuen abestia...
Bideoak hemen, hemen eta hemen. Hau ikustea ere gomendatzen dizut, horrela hasten da pelikula... ni hor jada izoztuta nengoen. Eta azken gomendio bat, nik pelikula ikusi eta gero, making offa ikusi eta hor bai dena ulertu nuen. Harrez geroztik, sarritan jotzen dut gitarra.
2011-02-21
LISTEN TO YOUR LOVE
Laster MONA ikustera joango naiz Guillaumekin. Gaur, ezagutzen dudan norbait minbizia duela jakin dut. Beste minbizi bat. Igual dio nor den. Minbiziaren aurrean denak gara berdinak. Agian ez da hiltzen. Agian, soilik agian. Baina hori denontzat da egia. Denok hilko gara, nahiz eta hilezinak bagina bezala bizi; beldurrez beteta eta ez entropiarekin bat eginez. Dena galdu behar da eta hortik hasi. Ezer galtzeko beldurrarik gabe hobeto bizi zaitezkelako, eta sentsazio hori sentitzeko ez duzu zertan dena galdu behar, hasi bilatzen!... Orduan negar egin dut eta negar egin eta gero negar egin dut, eta negar egin eta gero, hutsik nengoenean, musika behar nuen eta hau entzun dut:
Eta gero berriz entzun dut, zuzeneko bertsioa:
Bolumen igotzea besterik ez zaigunean gelditzen... honelako kolpeekin barruak kanpora datoz eta benetakoa naizela ulertzen dut. Eta gero letra irakurri dut eta oihuka abesten hasi dut, koroak egiten:
There you go
Taking your time
But don't you know
You'll never give in
On and on
You're on my mind
This is no way for a man to live in
Come on don't you know I wanna see you
Come on don't you know I wanna see you
It won't suck, yeah
Don't you know you gotta listen to your love?
Come on don't you know I wanna see you
Come on don't you know I wanna see you
It won't suck, yeah
Don't you know that I will treat you like no other?
I, I can't feel,
Can't feel a dam thing
An baby doll I aint try'na blame you,
But, you never understand
What I'm try'na say
Alright it's your fault, fine I will blame you
Come on don't you know I wanna see you
Come on don't you know I wanna see you
It won't suck, yeah
Don't you know you gotta listen to your lover?
Come on don't you know I wanna see you
Come on don't you know I wanna see you
It won't suck, yeah
Don't you know that I will treat you like no other?
How did it get this way?
How did it get this way?
How did it get this way?
How did it get this way?
An don't you know
That I wanna see you
I will treat you like no other
Come on now wont you listen to your lover
Come on now wont you listen to your oh oh
Come on don't you know I wanna see you
Come on don't you know I wanna see you
It won't suck, yeah
Don't you know that I will treat you like no other?
You gotta listen to you love
Listen to you love
You gotta listen to you love
Listen to your oh oh
Listen to your love
Listen to your lover
Come on baby im'a treat you like no other
Listen to your love
Listen to your love
You gotta listen to your love
Listen to your oh oh
Come on now i'll treat you like no other
Oh, Oh, Oh, Oh
Oh, Oh
Ohhh
2011-02-16
AGNES OBEL
Azpian, Txinen lanaz gozatzen duzun bitartean...
Agnes Obelen Philarmonics diska itzela da! Niretzat 2010eko hoberenetarikoa. Hemen beste bideo bat:
eta hau...
Vimeoko bideoa, bigarrena, hemen daukazu.
TXIN
Bere izena Josu Txintxurreta da... niretzat Txin, gehienentzat ziurrenik. Nahiz eta ezagutzen ez dudan, bere lanaren fan absoluto bat naiz. Egia esan Txin izena Bernati esker entzun nuen lehen aldiz, argazki kamara berri bat erostera nihoanean eta adituen iritzia jakin nahi izan nuenean. Bernatek ere Txin asko miresten duela uste dut (eta Bernatek oso jende gutxi miresten duela jakingo bazenu...), eta berak gainera Txinekin lan egiteko aukera (izan) du, eta gainera Txin ezagutzen du. Gogoratu, nik ez dut Txin ezagutzen. Azkenean Pentax bat erosi nuen... baina horrek ez du inporta, ni argazkilaria ez bainaiz. Txin argazkilaria da, beste gauza askoren artean. Txinek teknika ezagutzen duela argi dago, argazki bakoitzaren edizio txukuna ikusgarria da, ez da ezkutatzen, ez ditu argazkiak editatu eta gero editatu ez dituenarena egiten. Arauak dakizki. Arauak jakitea arauak birrintzeko beharrezkoa da. Arauetatik harago joateko. Txinek, nik uste, argi dago arauak hor atzean utzi dituela. Hemen bere talentoaren lagin txiki txiki bat:
Argazki bilduma, esposaketa hau egiteko, Otsailaren 1ean hasi nuen... badago hortik flipatzeko material berri gehiago... Hemen bere flickra eta musikazuzenean argazkien txokoan Josu Txintxurretak eginiko beste argazki asko. Eskerrik asko Txin. BagaBigatik omenaldi xume eta bero bat. Dirua dudanean zure lanen bat erosiko dut. Urte askotako!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)















