2010-12-30

NOSTALGIA DE NATI


Gaur bere urtebetetzea da. Y sigo en español. Y Nati es de una de esas personas de las que no olvido nunca su cumpleaños. No se por que sera. En su día, tras uno de nuestros múltiples reencuentros le escribí la siguiente poesía. Siempre me destruye la tristeza de la distancia, siempre me inunda todavía más cuando se trata de personas como Nati:

Me he encontrado con Nati
después de todos estos años
vuelve a sonar su acento en mis oídos.

Ayer soñó conmigo, algo raro
dando vueltas en círculos
en una sala oscura
mientras yo hablaba sin parar,
y se tenía que ir a alguna parte.
Y me escribió.
Nos hemos encontrado
como nos encontramos hoy
sin tocarnos, sin darnos un abrazo
sino tecleando.

Está en Buenos Aires
después de haber pasado dos años
en Patagonia,
ya no es modelo.

Y me ha despertado la nostalgia
la misma nostalgia que le ha atacado a ella.
Esa nostalgia
que como ella dice
es la una nostalgia sin fotos,
una nostalgia vacía. La peor de todas.
No hay nada que merezca la pena recordar.

Me enamoré de Nati hace muchos años.
En Bruselas, entre olor a mate.
Con mi traje de baño a rayas,
aquel que no me quitaba para nada.
Solo salimos a pasear juntos una vez,
sino nos quedábamos en lo de Gaby y Fer.

Recuerdo que la deseé
se fue a Milano, a trabajar
a posar para Giorgio. A no comer.
Y un día dejamos de llamarnos.
Y volvió, igual a buscarme,
pero yo ya no estaba allí para ella.
La última vez que nos vimos fue en La Piola,
donde nos rompimos en mil pedazos.
Y empezamos a odiarnos.



Solo nos queda la tristeza
y el olor a mate.
Recuerdo sus dedos de los pies.
La marca de Nati
queda como los tatuajes invisibles
solo cuando pasas la mano
notas la cicatriz, o la herida.
Me dejo la amargura de la nada
de ningún recuerdo con ella.
Tan amargo como el mate
o como la lluvia de Patagonia
o los milicos en Buenos Aires.
Solo nos queda las nostalgia
que es la peor de las neuralgias.


- No necesitas ser tan guapo como
Robert Downey Junior- me escribe.
- Queeeé? – tecleo.
- Sí, vos tenés labia-leo.
- Dices cosas que muchos no se atreven
… y eso seduce – termina categórica.

Y entonces lo veo todo claro
y pienso
que no solo soy feo,
sino que además soy un descarado
y me veo un poco gordito
pero las palabras lo cambian todo.

y vuelve y leo:
- después de volver a Europa
decidí mandarme
todas las cagadas que pudiera
así, me arrepentiría
de cosas que había hecho
y no de cosas que no había hecho.
Y entonces dejé de viajar,
entre otras cosas porque
no estabas más vos por ahí.

hay, algias…



Hemen jaitsi dezakezu PDFa.

2010-12-28

ZINEMA EUSKARAZ


Aurreko egunean esan nuen bezala, zerbait ez dabil ondo.
Oraingo honetan EiTBk 30 pelikula euskaraz ikusteko aukera ematen dizu hemendik. Eta kopiraita? eta SGAEa? eta Canona? eta sinde legea?


Iturria, nola ez, Egoitz!!!

2010-12-24

YOU KILLED YOUR FUTURE!!!


Atzo hau ikusi nuen. Rumaniako parlamentuan tipo batek salto egiten du, protesta egiteko. Karpa ederra egiten duen gizonak Adrian Sobaru du izena eta bi seme ditu. Ez du bere buruaz beste egiterik lortu. Joseba Elosegiren istorioa gogorazi zidan. Quiero Morir Por Algo bere liburuan aspaldi irakurri nuen hura. Oierrek bere makutoan Londresera eraman zuena.


Esklabua esklabu izan nahi duelako bihurtzen da esklabu, hori diote batzuek. Mundua hankaz gora dago, baina gaur gabonak hasten direnez... joan zaitez kalera gauzak erostera, edan, jan, eta bihar Adrianena surrealista irudituko zaizu eta etsi Adrian nor den ez duzu gogoratuko eta beste norbaitek krisiaren aurrean, gerraren aurka, korrupzioaren kontra, nazionalismo baten defentsan, adierazpen askatasunaren defentsan, askatasunaren izenean... beste zerbait egingo du, hurrengo egunean ahaztu egingo duzu eta horrela infinitorantz joanen gara denok. Ez dakit nola egiten duzun lo gauean, nik aspaldi gauero idatzi behar dut, larrua jo behar dut, liburu ikaragarri bat irakurri behar dut, musukatu behar dut... iluntasun honek nire ametsak ito ez ditzan.

2010-12-22

JODER...


Berria irakurtzera nihoan eta hau aurkitu dut:

"Eibarren jaso dute Espainiako Loteriaren lehen saria, 79.250 zenbakiarekin


Zenbaki bat saldu dute Fermin Kalbeton kaleko saltokian, hamar billete; horietako bakoitzaren jabeak 300.000 euro jasoko ditu. Sestaon bigarren saria egokitu da, 00.147 zenbakiarekin, eta Loiuko aireportuan bosgarren saria ere jaso dute, 77.992 zenbakiarekin. Beste bosgarren sari bat Iruñean, Bilbon eta Basaurin saldu da, 15.548 zenbakiarekin."

Eta txoratua nagoenez... Patxi Lopez lehendakaria denetik Euskalerria askoz hobeagoa doala esango nuke... Estatu Espainoleko literatura sariak jasotzen, Oscarretara, munduko futbol txapeldunen arteko jokalari parea kopari musuka, Euskadiko selekzioak partida jolasten, tregua berri bat... eta orain loteria Eibarren eta Sestaon, Loiuko aireportuan, Bilbon, Basaurin (ez nekien Basauri oraindik hortik zebilenik...), Iruñean (beno, hau batzuek soilik hartuko dute Euskalerritzat)...

zerbait ez dabil ondo...


Hemen berri osoa.

BIZARRAK


Hemen elurra egiten jarraitzen du. Larunbaterako -13 egingo duela esan omen dute. Beraz... zerbait egin beharra nuen. Hotzaren beldur naiz. Seinaleak hortik aurkitu ditut:


Eta lagunen artean ere:


Horrela nengoen Abenduaren hasieran eta ez dut arrez geroztik ukitu:


2010-12-21

LüSHAN (绿山)


Oiertxok, santotomasetarako Euskalerrirako bidea hartu baino lehen (niretzat jada bederitzagarren urtea jarraieran taloa usaindu barik), zera bidali dit gaur Londresetik. Oier Txinan egon da aurten, Beñat ikustera eta Txina pixkat deskubritzera. Handik, Hangzhoutik, Beñatek zera eskegi du youtuben:


I walked several blocks
and I stopped
at a busy corner
I finally left


The traffic was getting worse
like my remorse
because I did nothing
to rescue my aim


I was seeking true
contemplation
no time for revelations


I reached a beautiful place
no scent, no taste...
nor any other kind of feeling...
I was hiding from me


I noticed something was wrong
I was alone
and I came to Lüshan
my very last chance

eta berau idatzi du bideoaren azpian:

Musika, letra ta bideoa: Beñat Fuentes
Zentsura gaindituz sarera igoten lagundu deustana: Boorgie
Sorkuntzan alboan euki dotena: Limoia


Milesker danori lagunok.
Gabonatako oparitxu hau zeuontzako danontzako da. Bai tte ezetan ez doten jenteantzako be. Silviok behin esan ebalez: para los "tullidos, enanos, vampiros, y días sin sol"
Letrea, bai Txinan bertoko eta bai norberan bizitzako bidaian ganeko gogoetatxu bet da. Eta euskeraz be ein neban arren, larregi biluztu nintzen. Horregaitik ba, inglesez.
Aspaldi ez zaittuet ikusi, eta gagozana baino asauau egoterik ez dakit posible dan.
Lagundu dagiala honek alkarregandik parajetxuau egoten ba.


Txinako Hangzhou-n (杭州), 2010eko abenduen.
Gabon on-onak igaro danok!
Besarkada handiz,
Beñat.


Nik testua irakurri dut kanta entzun eta bideoa ikusi eta gero... baina hona lehen testua ekarri dut... maiz kanta baten letran dagoena ez dugulako ikusten, ez dugulako astia hartzen... batek behin esan zuen kanta bat bakarrik egoten ez dakien poema bat baino ez dela, musika behar duen poema, alegia. Honelako lanak ikustean lehenik eta behin hunkituta gelditzen naiz. Gaurkoan beste sentsazio bat izan dut gero, oso gutxitan gertatzen zaidan sentsazioa; bere hitzekin eta bere mezuarekin identifikatua sentitu naiz! Beñaten talentua banu antzeko zerbait esango-kantako-idatziko-joko nuke eta nire munduari bidaliko nioke.

Munduan zehar gauden ibiltari askok barruan daukagun kanta unibersala idatzi eta kantatu du Beñatek. Horrez gain bere lagunei laguntasun eta maitasun mezua bidali die. Horretarako lagunak behar dira... horretarako laguntasuna oso barruan sentitu behar da.... horretarako potroak behar dira, eta nahiz eta guztiz biluztu ez zaigun (berak dioen bezala kantaren hizkuntzaz ari denean) bideoa ikusi dudan momentutik, benetakotasun izpiek berotu dizkidate errai elurtuak. Flipatuta nago. Oso. Barne mundu horren ispilura begiratzeko eta gero gurekin partekatzeko sei korda erabili barik zortzi erabili behar ditu Beñatek. Handinahi seinalerik ezean, sentsuekin gertatzen den bezala (batzuek bost ezik, sei edo zazpi daukaten antzera), sentsibilitate berezi baten froga da nik uste.

2010-12-19

LEKEITIOKOAK


Iaz idatzi nuen poema hau, Mikelek bere lehen urtebetzea ez-izaten ospatuko zuelakoan:

Aurreko astean
Mikelek ezin izan zuen
bere festa egin,
bere urteak
ezin izan zituen ospatu,
kantari
abesten
ohiukatzen
sinisten.

Urte hark
ez-izan bat gehiago izan zuen;
oihuen eta ziriken maisua
joan zitzaigulako,
misterioaren alde
ederrean bizi zen hura.
Denon Mikel hura
joan da gure ez-mundura!
guztiona izan zelako
eta inorena ere,
agian Bernardok
ulertu zuelako soilik.

Hementxe nago
komunikazio forma berrien atarian,
beste behin ere tenteldua,
hura imitatzen
begiak erdi itxiz haraindira begira
gertuagokoa hobeto ulertzeko.
Handik zerbait ekartzeko:
hemengo hitzekin ezin dudalako.

Nire sabelekoa entzun behar dut
soinu itsusi hura
Mikelen oihua bailitzan
xumea eta sakona
era berean; biok bat
-horrela dio Benitok behintzat.
Benitok asko daki
haraindiaz aski.
baga biga higa.

Mikel barik
Mikel gabe
Mikelge
Nik ere minez ezezik
saminez ere
Babel aurreko
hizkuntza fisikoaren bila
jaurtiko dut nire burmuina.
Iraultza berrien bila noalako
ideiaz beteriko kutxa bat aurkitzeke.

ikimilikiliklik.


PDFa hemen daukazu.